Wieś Janowice istniała w początkach XIV wieku jako osada na prawie polskim i posiadała gródek rycerski. W 1347 otrzymała z rąk Kazimierza Wielkiego prawo magdeburskie. Pierwszymi właścicielami Janowic byli Janowscy, od których prawdopodobnie wywodzi się dzisiejsza nazwa miejscowości. Pierwszym wymienianym z nazwiska panem Janowic był Jan Grot (spisał jego nazwisko Jan Długosz), dziedzic i uczestnik wypraw Władysława Jagiellończyka na Węgry.

W XV wieku Janowice dzieliły się na Górne i Dolne i były własnością Chwalibogów herbu Strzemię. Na przestrzeni wieków Janowice zmieniały właścicieli. Wśród nich byli m.in.: Potoccy, Jordanowie, Stanisław Kłokowski. Wreszcie końcem XVIII wieku Janowice znalazły się we władaniu rodziny Stadnickich herbu Śreniawa.

Wsią władali kolejno Jan Stadnicki, Felicjan Stadnicki, Władysław Stadnicki, Józef Stanisław Felicjan Stadnicki. Ten ostatni odsprzedał wieś Michalinie Włyńskiej w 1882r. Po raz kolejny wieś została sprzedana Wolfowi Krzeczunowiczowi w 1894r i w 1907 Aleksandrowi Kobylańskiemu.

Od początku XX wieku majątek chyli się ku upadkowi. W lipcu 1921 roku został przejęty przez Skarb Państwa i puszczony w dzierżawę. Rok po II wojnie światowej Skarb Państwa stał się ponownie właścicielem majątku.
Najstarsze wymianki o zabudowie dworskiej w Janowicach pochodzą z 1737 roku. Dowiadujemy się z nich o nienajlepszej kondycji drewnianych, krytych słomą budynków. W 1830 roku Felicjan Stadnicki decyduje się na zmianę tego stanu rzeczy i rozpoczyna on budowę nowego dworu i zakłada park dworski.

W II połowie XIX wieku dwór został przebudowany. Otrzymał wieżę, która w późniejszych latach została połączona oranżerią z resztą dworu.

W latach powojennych w Pałacu Janowice prowadzono Szkołę Rolniczą, a od 1967 roku Pałac jest własnością Politechniki Krakowskiej. Uczelnia dokonała odbudowy i adaptacji wg projektu A.Majewskiego, K.Sokolskiego i L.Grubskiego.

Dziś z dawnych budynków majątku Stadnickich pozostały prócz budynku dworu, spichlerz i ruiny wzniesionej ok. 1863 roku kapliczki.